दुःखीका मुहारमा कहिले छाउला हाँसो ?

आशीषबहादुर सिंह

बझाङ । २० वर्षपछि जनताले जनप्रतिनिधि पाउँदा जनताका मुहारमा खुसी छायो तर त्यो खुसी रहिरहन सकेन । स्थानीयस्तरमा जनप्रतिनिधि आएको एक वर्ष नबित्दै जनताका मुहारबाट हाँसो हराएको छ । यतिबेला गाउँगाउँमा सिंहदरबार होइन, ‘सिंह’ पुगेको आभाष गरेका छन् जनताले ।

जनता भन्छन्, ‘जनप्रतिनिधि आउदा सुख पाइन्छ भन्ने लाग्थ्यो, यहाँ त नेताहरुले रगतपसिना चुसेको जस्तो आभाष भएको छ ।’
प्रसंग हो विकट हिमाली जिल्ला बझाङको । बझाङको अति दुर्गम सैपाल गाउँपालिकास्थित खोला र नदीहरुमा पर्याप्त पुल तथा झोलुङ्गे पुल छैनन् । कहीँ कतै भए पनि त्यो पर्याप्त छैन र उपयुक्त ठाउँमा पनि छैन । र, प्रत्यक्ष मारमा परेका छन् स्थानीय ।

गाउँमा कोही बिरामी परिहाले त्यो भन्दा बढी दुःख र आपत अरु केही हुँदैन । सुत्केरी महिला र बुढापाकालाई जिल्ला अस्पतालसम्म पु¥याउन तीनदेखि चारदिन पैदल हिँड्नु पर्छ । गाउँपालिकाकै स्वास्थ्य चौकीमा लैजान दिनभर हिँड्नु पर्छ । कैयौँ खोला–खोल्सा पार गर्नुपर्छ । न हिँड्न राम्रो बाटोघाटो छ, न खोलाखोल्सा पार गर्न पुल पुलेसा नै । ‘

कति बिरामीले समयमा अस्पताल नपुगेर अकालमै ज्यान गुमाउनु परेको छ । कति सुत्केरीको बिचल्ली हुने गरेको छ । लेखाजोखा नै हुँदैन । वर्षायाममा पानीको बहाब बढेपछि खोला तर्न सक्ने सम्भावना नै हुँदैन तर नतरी सुखै छैन ।

नेताले चुनावका बेला जनतालाई सुख, शान्ति, समृद्धिको बाचा घरघरमै दिएमन थिए । तर एक वर्र्ष नबित्दै भुसुक्क बिर्सनु जनताका लागि मात्र पीडा होइन स्वयम् नेताको भविष्यान पनि दाग हुन सक्नेछ । चुनाबका बेला घरघरमा पुग्ने नेता सिंहदरबार छोड्न नसक्ने भएका छन् । स्थानीय सरकार, प्रदेश सरकार र संघीय सरकारका नजरमा जनता पर्नै सकेन् । गाउँमा कतिपय बिरामी उपचार नपाई ज्यान गुमाउनु परेको छ भने कतिपय गाउँकै जडिबुटी सेवन गरी बाँच्नुलाई भाग्य मानिरहेका छन् । अझ त्यो भन्दा विकराल समस्या त के छ भने, बिरामी बोक्नेहरु पनि खोलानाला पार गर्दा डुबेर ज्यानै जानसक्ने जोखिमबाट मुक्त हुन सकेनन् ।

प्रदेश नम्बर ७ को विकट हिमाली जिल्ला बझाङमा १२ स्थानीय तहमध्ये २ नगरपालिका र १० गाउँपालिका छन् । तिनै स्थानीय तहमध्येको एक साइपाल गाउँपालिका । सदरमुकामबाट झण्डै ४ दिन पैदल यात्रा गर्नुपर्छ । यहाँका जनता सधैँ परिवारको कोही गुमाएजस्तो–हराएजस्तो गरी मुहारमा हाँसोरहित देखिन्छन् । प्रदेश सरकार र संघीय सरकारको नजरबाट समेत यो क्षेत्र ओझेलमा परेपछि स्थानीयलेको गुनासोको चाङ बनाउने नै भए ।

सम्रग बझाङलाई पाँचवर्षमा समृद्ध बनाउने माननीयहरुको पहिलो चुनाबी एजेन्डा पनि थियो । तर बाचा पूरा हुनु त कहाँ, कामको सुरुवातसम्म भएन । जनतालाई लागिरहेको छ, ‘विकासका कुरा नेताहरुको भोट माग्ने भाषणकला मात्र हो, हाम्रो दुःख हामीसँगै छ ।’ जनता भनिरहेका छन्, ‘जुन जोगी आए पनि कानै चिरेको ।’

Janata Tv

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
विशेष

विशेष सम्पादकीय पाँच वर्षका लागि बनेको सरकारले पाँच महिनामै ‘७८ पाने उपलब्धी’ सार्वजनिक गर्नु हतारो थियो भन्नेहरुले अरु हतारमा भनिदिए,…

काठमाडौँ । सरकारले चिया बगानमा काम गर्ने श्रमिकको न्यूनतम पारिश्रमिक तोकेको छ । चिया बगानमा काम गर्ने श्रमिकका लागि आधारभूत…

काठमाडौं । युक्रेनबाट पर्यटक भिसामा आएर काठमाडौंमा पिपुल वर्क ग्रुप सञ्चालन गरी एकजोडीले ६ सय भन्दा बढी युवालाई ठगी प्रयास…

रञ्जन भण्डारी महोत्तरी । ‘५ वर्षीय छोरा अझै पनि बुबा कहिले आउनु हुन्छ भनेर सोधिरहन्छ,’ थमन विककी पत्नी शोभाले भन्नुभयो, ‘मसँग…

काठमाडौं । नेपाल प्रहरीले सुरक्षा, सामरिक, प्रतिरक्षा सामग्री आपूर्ति गर्ने कार्यविधि २०६४ अनुसार विभिन्न कामका लागि १ सय ४ ठेकेदार…

काठमाडौं । स्कटल्याण्डकी एक महिलाले १३ अर्ब २२ करोडको चिठ्ठा परेपछि पति त्यागेर चोरीको अपराधमा करार भएका व्यक्तिसँग दोश्रो विवाह…