Logo बैशाख १, २०७८ बुधबार


‘उसको अँगालो कसिलो र आक्रामक थियो’

निरुपा प्रसून 

८.
त्यो दिन पनि कलेजबाट सीधै म कहाँ आई आधार । झ्यालको पर्दा लगाई । ढोकाको चुकुल पनि लगाई । अँगालो हालेर मलाई ओछ्यानमा लडाइदिई ।

के गर्दै छे, म विचित्रमा परेँ । उसको अँगालो असाध्यै कसिलो र आक्रामक थियो । हटाउन बल लगाउँदै थिएँ, सकिनँ । गालामा, निधारमा, घाँटीमा चुम्बन गरी । मलाई एकदमै नराम्रो लागिरह्यो । मेरो ओठलाई आफ्नो ओठले दबाई । म चिच्याएँ । ऊ झटपट उठी । झ्याल खोली । पर्दा खोली ।

एकदमसित रिसाई । मैले आधारको यस्तो रुप कहिल्यै देखेकी थिइनँ ।

‘रेप नै गर्न लाग्या थिएँ र ! त्यतिकै पनि चिच्याउनुपर्ने ? के सोचे होला अरु मान्छेले ?’ मलाई गाली गरी । मलाई कसैले पनि ठूलो स्वरले गाली गरेको थिएन । आधारको त्यो व्यवहारले म रोएँ । केही बोलिनँ । ऊ फेरि अँगालो हालेर माया गर्न थाली मलाई ।
‘के गरेको यो सब ? मलाई कसैसँग टाँसिन मन पर्दैन । तिमी जाऊ मेरो कोठाबाट ।’ मैले झर्केर भनेँ ।
मलाई दिक्क लाग्यो । लोग्नेमान्छे मात्र होइन, स्वास्नीमान्छेहरु पनि युवतीसँग टाँसिन उद्यत हुँदा रहेछन् । आफूलाई माया गर्ने मान्छेले पनि यस्तो गर्ला ? अहँ, थाहै थिएन । त्यसपछि म आधारसँग बोलूलाँ भन्ने नै लागेको थिएन ।

‘सरी !’ दुवै घुँडा टेकेर दुवै हातले कान समाउँदै भन्दै थिई । मलाई रिस उठिरहेकै थियो ।
अचानक आधार त रून थाली । रूँदै भनी, ‘तिम्ले मेरो कुरा सुनेपछि मलाई घृणा गर्छौ । यसै पनि तिमीले मलाई नराम्रो ठानिसक्यौ । तिमीले मलाई कहिले पनि माफ दिन्नौ । म तिमीहरु जस्तो सामान्य केटी होइन । मलाई केटा मन पर्दैन । मलाई केटी नै मन पर्छ । म लेस्बियन हुँ ।’
मलाई आधारको कुराले आश्चर्यमा पा¥यो । अस्तिको त्यस्तो व्यवहार अब यो…? मुटु ढुक्ढुक् भयो । ‘कोठा पाइनँ भने घर जान्छु,’ भन्दा निकै रोएकी थिई । त्यतिबेला पनि म आश्चर्यमा परेकी थिएँ । त्यति बेलै यो सामान्य केटी हो भन्ने लागेको थिएन । अरुलाई माया गर्ने असाध्यै निःस्वार्थी केटी हो, ठान्थँे म । यस्ता मान्छे हुन्छन् भन्ने सुनेकी थिएँ । आज आफ्नै अगाडि लेस्बियन ?
उसको आँसु पुछिदिएँ । मेरो काखमा टाउको राखेर भन्न थाली—

नर्सरीदेखि नै मिल्ने साथी थिई, रमिता । ऊ मलाई असाध्यै माया गर्थी । म पनि गर्थें । हामी टिफिन सधैं बाँडेर खान्थ्यौं । हामी दुई जना भएपछि कोही पनि चाहिँदैनथ्यो । स्कुल सँगै सक्यौं । पछि एघार–बाह्र कक्षा पनि सँगै पढ्यौं । त्यतिबेला हामी बाह्रमा पढ्थ्यौं । एक दिन सिनियर दिदीहरुले बास्केटबल खेलेको हेरिरहेकी थिएँ । हेर्ने म एक्लै थिएँ । अचानक बास्केटबल खेल्ने एउटी दिदी मेरो छेउमा आइन् र मेरो ओठमा चुम्बन गरेर गइन् । मलाई अनौठो किसिमको आनन्द भयो । अघि कहिल्यै थाहा नभएको रोमाञ्च प्रवाहित भयो । गएर फेरि ती दिदीलाई बेस्सरी अँगालो हालेर चुम्बन गर्न मन लाग्यो । म एकदमै आनन्दित बनेँ त्यो बेला । किताबमा पढेकी थिएँ । यो भनेको लेस्बियनको लक्षण हो । त्यही दिन मैले आफूलाई लेस्बियन प्रमाणित गरेँ ।

म रमितालाई असाध्यै माया गर्थें । उसका स–साना रहर पनि घरबाट पैसा चोरेरै पूरा गर्दिन्थेँ । त्यसो त म आफूलाई हिरो र रमितालाई हिरोइन ठान्थेँ । मैले आफू लेस्बियन भएको कुरा रमितालाई भनेँ । रमिता त्यसै क्षणबाट बोल्न छाडी मसँग । मैले मेरो पहिलो प्रेम गुमाएँ । ऊ नै मेरो पहिलो प्रेमिका थिई । मलाई बुझिनँ । मैले ढाँट्न पनि सक्थँे । ढाँटिनँ ।’
‘तिमी साँच्चिकै लेस्बियन नै हो भनेर यति मात्रैले प्रुफ भयो त ? त्यो एउटीले अचानक चुम्बन गर्दैमा ? र त्यो चुम्बनले इन्जोय दिँदैमा ? त्यसो त मलाई पनि मेरी दिदीले गालामा चुम्बन गर्दा रमाइलो लाग्छ त ।’
‘त्यति मात्रै होइन बेबी ! म त्यतिखेर कल सेन्टरमा काम गर्थें । त्यहाँ हामी सबै केटी–केटी हुन्थ्यौं । एउटी डिजेबल केटीले पनि अचानक मलाई पछाडिबाट अँगालो हाली । ओठमा चुम्बन गरी । मेरो हात आफ्नो स्तनमा लगी । मैले मुठ्ठी कसँे । उसले मेरो हात बेस्सरी झट्कारी । मलाई आफूले केही हारेजस्तो फिल भयो । तत्काल मैले आफ्नो हात उसको लुगाभित्र घुसारेँ । स्तन मुसार्न थालेँ । क्रमशः माड्न थालेँ । ममा मीठो रोमाञ्च पैदा भयो । ऊसँग यस्तो क्रियाकलाप दिनहुँ हुन्थ्यो । अर्थोक पनि गथ्र्यौं हामी । अफिसको ट्वाइलेटमा यी सब गथ्र्यौं ।
त्यहाँँ सबै केटीहरु मलाई केटालाई जस्तै व्यवहार गर्थे । म पनि उनीहरुलाई त्यस्तै ट्रिट गर्थें । कसैलाई रोज लगिदिन्थेँ । कसैलाई चक्लेट । म अफिस पुगेपछि केटीहरुको माहोल नै अर्कै हुन्थ्यौ । कति त मैले टाइम दिइन भनेर रिसाउँथे पनि । ब्बाइफ्रेन्डले छोडेका, लोग्नेले छोडेका अरु केटीहरुसँग पनि मेरो लसपस थियो । उनीहरुको फिजिकल निड्स पूरा गरिदिन्थँे म । आनन्द आउँथ्यो । उनीहरु पनि एकदमै खुसी हुन्थे ।
केटीहरुलाई खुसी पार्न सकँे भने मलाई गर्व महसुस हुन्छ । त्यो अनुहार जलेकी केटी मसँग बिहे गर्छु भनेर पछि लाग्न थाली । त्यसपछि त मैले त्यो अफिस नै छोडिदिएँ । त्यो बेला म रमिताबाहेक अरु केटीलाई मान्छे गन्दिनथेँ ।

आधार पे्रमिकाको नाममा धेरै रोई । के भनेर सम्झाउने ? मेलोमेसो पाइनँ । यो पनि एउटा प्रकृतिको देन होला, ठानेँ । आधारको के दोष ? प्रकृति नै त्यस्तो भएपछि । मलाई ऊसँग रिस उठिरहेको थियो । माया लाग्यो ।
‘माफ गर । म लेस्बियन होइन । तिम्रो साथी बन्न सक्छु । तिम्रो प्रेमिका बन्न सक्दिनँ ।’

‘तिमी ? यो सब थाहा पाएर पनि ?’
‘हो, यो सब थाहा पाएर पनि ।’
‘तिमी ठ्याक्कै रमिता जस्तै छौ । एउटा कुरा मात्रै फरक छ । उसले मलाई घृणा गरी । तिम्ले माया । तिमी रमिताभन्दा माथि भयौ मेरा लागि । रमितालाई बिर्सनै सकेकी थिइनँ । अब निकालिदिन्छु मनैबाट । ऊ मेरो लायकको नै थिइनँ ।’
आधार खुसी भएर गई मेरो कोठाबाट । म भने केही बेर टोलाइरहेँ, कोठाभित्रै–मनभित्रै । सही गरेँ या गलत≤ आपैmँलाई थाहा छैन ।

९.
आधार कलेजबाट सीधै मेरोमा आई । आउनासाथ ब्यागबाट चक्लेट झिकेर दिई ।
‘तिम्लाई यति राम्रो चक्लेट किन्न पनि आउँदो रै’छ ?’ हर्टसेभ भएको एकदमै आकर्षक छ चक्लेट । एकदमै राम्रो लाग्यो ।
म चक्लेट फुकाउन थाल्छु । आधार मलाई अँगालो हाल्छे । मेरो अनुहार उसको छातीमा छ । हातमा छ चक्लेट ।
‘निस्सासिएँ । माया गरेको हो कि सास रोकिदिएर मार्न लाग्या हो कुन्नि ?’ मलाई एकदमै उकुसमुकुस भइरा’छ । आधारको गन्ध म निमेषभर पनि सहन सक्दिनँ ।
‘तिम्रो स्मेल मलाई असाध्यै मनपर्छ । अजीवको आर्कषण छ ।’ ऊ भन्छे ।
ऊ मलाई अझ छाड्दिन । उल्टो चुम्बन गर्न थाल्छे, निधार–गालामा । पाएकी भए ओठमा पनि खान्थी । मैले रोकेँ र पो ।
‘सधँै यसै गरी बसिरहन पाए मेरो गुडियासँग ।’
‘उफ् ! म निस्सासिएँ भनेको । भैगो म तिम्रो चक्लेट पनि खान्नँ । मलाई छाडिदेऊ भनेको ।’

ऊ मलाई च्यापिरहेकै थिई । मैले छेकबार गरिनँ भने कहाँसम्म पुग्छे आधार ? अनि के–के गर्छे होली मलाई ? भो ! यी कुराको अनुमानैले पनि डर लाग्छ ।

१०.
घरबेटी आन्टीसँग गफ गर्दै बाहिर बसिरहेकी थिएँ । आन्टीले मेरो कपाल छाम्दै भन्नुभयो, ‘नानीको कपाल त कति लामो भएछ ।’
‘म स्कुल पढ्दा त झन् मेरो कपाल कति लामो र बाक्लो थियो । अहिले त राम्रो छैन ।’ भन्दै कपाल मुर्सान थालेँ ।
सत्ते ! मेरो कपाल त एकदमै नराम्रो पो लाग्यो । हाँगा पलाएछ । छुँदा नरम भए पनि हेर्दा त रुखो देखिने । झटपट दिमागमा आयो— कपाल काट्छु । अनि त म एकछिन पनि ढिलो नगरी पार्लर हिँडेँ ।
पार्लरमा भिड थिएन ।
‘स्टेप कट, तर थोरै मात्र ।’
‘हुन्छ ।’
कपाल काटेर कोठामा आएँ । आन्टी बाहिरै हुनुहुँदो रहेछ ।
भन्नुभयो, ‘कपाल काटेको पो सुहाउदो रै’छ नानीलाई त, हेर कति राम्रो देखिएको ।’
‘थोरै भन्दै थिएँ, यस्तो छोटो बनाइदिए ।’
‘छोटै सुहाएको छ ।’
‘हो र ?’ भन्दै म भित्र गएँ ।
आफ्नो सानो ऐनामा हेरेँ । महिनांै लगाएर लामो बनाएको कपाल…, बेकार काट्न गइछु । ऐना हेर्दाहेदै रोएँ म त । रूँदारूँदा म त घरमा आमालाई सम्झेर पनि रून थालेँ । त्यतिकै पनि के–के न भएभैmँ पो गरेर रून थालेँ । रोइरहेँ केही बेरसम्म । मुखसुख धोएँ । बेचैन भयो मलाई । के गरुँ ? कसो गरुँ ? छटपटी भयो । म अलमलमै आधारको घर गएँ ।
‘आधार खै त ?’ मम्मी ढोका खोल्दै मलाई पो सोध्नुहुन्छ ।
‘आधार घरमा छैन ?’
‘छैन, म त ऊ तिमीसँगै पो होली भन्ठानेकी थिएँ ।’
‘आज आएकै छैन ।’
‘साँच्चै हो र ?’ लुकाएर उहाँसँग ठट्टा गर्दै छु जस्तो पो कुरा गर्नुहुन्छ ।
मम्मीसँगै म पनि भित्र गएँ । बल्ल मम्मीलाई मैले झुट बोलेकी होइन रै’छ भन्ने लाग्यो । मम्मीले आधारलाई फोन गर्नुभयो ।
‘मेरो मम्मी जहिले पनि रामायण हेर्नुहुन्छ । अनि म अबेर घर पुगेको बेला महाभारत देखाउनुहुन्छ ।’ आधारले भनेको कुरा सम्झेँ ।
मम्मी साँच्चिकै रामायण हेर्दै हुनुहुँदो रै’छ । आधार जो घर आइपुगेकी थिइन ।
म सोच्दै छु । लाइभ महाभारत हेर्न पाइने भो । मम्मी टेलिभिजनमा व्यस्त । म फेसबुकमा । रातै परिसकेपछि आधारको सवारी भयो । म त आधारलाई भेट्नभन्दा पनि महाभारत हेर्न कम्प्युटरमा अल्झिएर बसेकी थिएँ । मम्मीले हामी दुवै जनालाई चिया लेराइदिनुभयो ।
मम्मी त चुपचाप हुनुहुन्छ ।
‘मम्मी ! मायाले छोरी पाइछ । हस्पिटल गा’थेँ म ।’ एकदमै खुसी हुँदै सुनाई ।
‘उफ्रिनु पर्दैन । कुकुर–बिरालाले पनि पाउँछन् छोराछोरी । कुन चाहिँ ठूलो कुरा हो र !’
‘हो त, मम्मी ! जस्को जे–जे भए पनि टाइममा त घर आउनुपर्छ नि ।’ आगोमा घिउ थप्ने काम गरेँ मैले ।
मम्मी कराउन थाल्नुभयो ।
‘हो नानी ! यो सधैं यसै गर्छे । घरबाट निस्केपछि आउनै जान्दिन । जहिल्यै अबेर आउँछे । अनि एउटा–एउटा बहाना बनाउँछे ।’
‘बहानाको त मसँग खजाना छ ।’ आधार खुसुक्क मेरो कानमा भन्छे । मम्मी अर्को कोठामा हुनुहुन्छ ।
‘मम्मी ! म गएँ । नमस्कार ! गुडनाईट !! आधार, तिमी मलाई पु¥याउन जान पर्दैन है । म गएँ ।’ चिच्याएरै भन्छु म, पल्लो कोठामा मम्मीले सुन्ने गरी । आधार त मैसँग छे तैपनि पूरै कुरा मम्मीले पनि सुन्नुहोस् भनेर ।
आधार मलाई पु¥याउन आई । पर्दैन भन्दाभन्दै पनि ।

कहिलेकाहीँ मलाई महिनावारी हुने दिन नजिक आउँदा एक प्रकारको तनाव हुन्छ । के नभएको हो ? के चाहिरहेको हो ? बुझ्नै नसकिने तनाव । त्यतिकै पनि दिक्क लाग्ने । अझ कहिले त मर्न नै पनि मन लाग्छ । के नभएको हो ? के नभएको ? कोसँग रिस उठेको हो त्यो पनि थाहा हुन्न । केही गर्न पनि मन लाग्दैन । कुनै कुराले सन्तुष्टि पनि दिँदैन । सबैदेखि रिस मात्रै उठ्छ । एक किसिमको डिप्रेसन । हिजो त्यस्तै भयो । कपाल त बहाना मात्र थियो ।
आधारको घर नजिकै भए पनि म एकदमै कम जान्छु उसको घर । त्यसो त मलाई कसैको घर जान मन पनि पर्दैन । म कोठैमा चुपचाप बसिरहन सक्छु । कोर्सका किताब भए अरु कोही चाहिँदैन मलाई । टेलिभिजनमा सिनेमा हेर्न पनि खुब मनपर्छ । टेलिभिजन हेर्न थालेँ भने बाहिर प्रलय नै भैसक्दा पनि थाहा हुन्न मलाई । यहाँँ त म एक्लै बस्छु । टेलिभिजन हेर्न थालेँ भने भात खानै बिर्सन्छु होला । कस्ले सम्झाइदिन्छन् ? लौ, भोक लागेपछि सम्झिउँला रे ! भात खान त फेरि पकाउनु पनि पर्छ आपैmँले । अहो ! टेलिभिजन हेर्न थालँे भने भात पकाउन पनि निश्चितरुपमा बिर्सन्छु । मैले यो बर्बादी निम्त्याइनँ । मतलब टेलिभिजन छैन मेरो कोठामा ।
आधारले कम्प्युटरमा राख्न भनेर टेलिभिजनकार्ड लेराइदिएकी पनि थिई । फिर्ता पठाइदिएँ । अडियोमै आनन्द लिइरहेकी छु । गीत सुन्दै पढ्छु । अझ कहिले त नाच्दै भात पकाउँछु म ।

११.
जेठ महिनाको दोस्रो साता लाग्दै छ । साउनको वर्षाभैmँ भएको छ काठमाडौं । पानी नपरेको दिन टन्टलापुर घाम लाग्छ ।
दुई कप चिया बनाएँ । एउटा कप आधारको अघिल्तिर राखिदिएँ । अर्को कप लिएर कुर्चीमा बसेँ ।

‘माया मलाई गर । चुम्बन अरुलाई गर्नू । म तिम्लाई एउटी केटी खोजेर ल्याइदिन्छु ।’
‘जो पायो त्यही हुँदैन । मलाई विशेष केटी चाहिन्छ । तिमी जस्तै । एकदमै विशेष ।’
‘हुन्छ । म विशेष केटी नै खोजेर ल्याइदिन्छु ।’
‘प्रेम जो कोहीसँग कहाँ हुन्छ त नि ! शरीर प्राप्त नै सबै कुरा होइन ।’
‘शरीर प्राप्त नै सबै कुरा नहुने भए तिमी किन मसँग टाँसिन खोज्छौ त ? समोसा खाऊ ।’

म उसको अगाडि समोसाको प्लेट राखिदिन्छु ।

‘यो त दश रूपैयाँमै पनि आउँछ ।’
‘के ?’
‘समोसा ।’
‘यसको मतलब मेरो मूल्य समोसाको भन्दा अलि बढी नै छ होइन ?’
आधार आँखा तर्छे मलाई ।
‘म चोकमा उभिएँ भने पैसावाल हुनेछु क्यारे ! अझ मेनु पनि राख्नुपर्छ । हात चुम्बनको मूल्य रू. एक सय, गाला चुम्बनको मूल्य रू. पाँच सय…इत्यादि । कि कसो हो ?’

आधारले मेरो कुरा सुन्या नसुन्याभैmँ गरी । मेरो अनुहार तन्मयसँग हेरेर बसी । भित्तामा अडेस लागेर बसेकी छे ओछ्यानमाथि । तेस्रोपटक आज पनि आधारले मलाई…।

‘माया गर्ने सबैले यस्तो गर्छन् । म मात्र अपवाद होइन ।’

आधार रिसाएरै बोलिरहेकी छे । उनको ब्यागमा अनुहार चम्काउने प्रसाधनका अनेकन् सामाग्री हुन्छन् । सुन्दर बन्नुपर्छ उसलाई ।
‘अपवाद नै हो म्याम । हामी केटी–केटी भयौ नि त ।’
‘के फरक पर्छ ?’
‘फरक पर्छ । फरक नपर्ने भए मलाई किन असजिलो भयो त ?’
‘किनकि तिमी मलाई मैले जति माया गर्दैनौ ।’

‘होइन । मलाई टाँसिन मन पर्दैन । मलाई तिम्रो टसाइमा प्रेम होइन, पीडा हुन्छ ।’

यतिसम्म त भनँे मैले । साँच्चै भन्ने हो भने मलाई उसको टसाइमा रेप नै गर्न लागी भन्ने लाग्छ । असाध्यै डराउँछु । धड्कन बढ्छ । आत्तिन्छु म ।

‘म पनि तिमीसँग कहिले पो टाँसिएकी छु र !’

केही मिनेटअघि मात्रै नरम तर बलियो बाहुपासबाट उम्किएकी छु ।

‘अघि के ग¥या त ?’
‘कति दिनपछि…महिनौं भइसकेको थियो ।’
‘यसको औचित्य के ? मलाई त यसमा कुनै रूचि छैन ।’
‘सबैलाई मायामा प्राप्तिको आश हुन्छ । चाहनाहरु बढेर भेल बन्छन् । मायाको प्रस्तुतिको अन्तिम रुप हो स्पर्श । प्रेमको पराकाष्ठा रुप हो । प्रेम गर्नेहरु सबैले यसो गर्छन् । मैले पनि त्यही गरेँ, त के फरक भो ?’
‘फरक भो म्याम । यी सब त विपरीत लिङ्गीबीच हुने कुरा हुन् ।’
‘के फरक भो त ? हामी समलिङ्गी हौं ।’
‘माफ गर डियर, म चाहिँ समलिङ्गी होइन ।’
‘मैले आइ लभ यु भन्दा तिम्लाई राम्रो लाग्दैन ?’
‘लाग्छ ।’
‘मैले इन्टिमेसीका कुरा नलेखेर लामोलामो मेसेज नपठाउँदा मलाई माया गर्नै छाड्यौ, तिमी चेन्ज भयौ भन्यौ । भनेकी होइनौ ?’
‘त्यो त तिम्ले लगाइदिएकी बानीसिवाय अर्थोक होइन । त्यो मेरो रहर या चाहना अथवा आवश्यकता पटक्कै थिएन म्याम ! त्यो त बानी हो तिम्ले लगाइदिएको ।’

आधार मेरो अनुहार हेर्दिन । झ्यालतिर हेर्दै भन्छे, ‘पहिलेको जमानामा पनि केटी–केटी बीच अफेयर हुन्थ्यो । त्यो जमानामा भन्न सक्दैनथे । नाम थिएन । अहिले हाम्रो आफ्नो छुट्टै पहिचान छ ।’

आधारको कुरा सुनिरहेँ । उसले बीचबीचमा ‘हामी’ भनेको सुन्दा कनसिरीको रौं तातेको थियो । ऊ आफू लेस्बियन भन्दैमा मलाई पनि ? आधार अचानक जुरूक्क उठी । झ्यालको पर्दा लगाई र ढोकाको चुकुल पनि ।
‘म चिच्याउँछु अब ।’
डरले चिच्याउने अवस्थामा पुगेकी छु म ।
‘अघिको बाँकी काम पूरा गरुँ भन्या…,मैले के गरेकी छु र चिच्याउनलाई ?’
‘अहिलेसम्म त केही गरेकी छैनौ । अब जो तिमी तयारीमा छौ ।’ म डराई–डराई बोल्छु ।
मेरो ओछ्यानमा लम्पसार परेर सुतेकी छे आधार ।
‘उठ भन्या, घरमा मम्मीले कहाँ हराई भन्नुभो होला ।’

मम्मी सुन्नेबित्तिकै ज¥याकजुरूक्क उठी । लुगा मिलाई । सेतो कुर्ता, हरियो सुरूवाल र हरियै सल ।
कलेज सकेर प्राध्यापक आधार बर्देवा सीधै मेरो कोठामा आएकी थिई ।
यतिखेरसम्म उसको मोबाइल किन बजेन भनेको त, उसले मोबाइल नै अफ गरेकी रहिछे । आपैmँले लगाएको झ्यालको पर्दा खोली । ढोकाको चुकुल पनि खोलिदिई ।

‘म जान्छु अब ।’
‘जाऊ । मम्मीलाई टेन्सन भइरहेको होला ।’
‘मलाई साला, घरका मान्छे कोही पनि मन पर्दैन । मम्मी त झन्…।’
‘यो त हद भो म्याम ! स्टुडेन्टले के सिक्लान् यस्ता लेक्चररबाट ?’
‘म के बच्चा हो त ? सेकेन्ड सेकेन्डमा मेरो चिन्ता गर्नुपर्ने ? सेकेन्ड सेकेन्डमा फोन गर्नुपर्ने । ’

‘आमाहरुलाई आफ्ना छोराछोरीको चिन्ता लाग्छ । सधैं केटाकेटी नै छन् भन्ने ठान्छन् ।’
‘मेरो आफ्नो निजी जिन्दगी खै ? खालि घर–कलेज, कलेज–घर ? म त उहाँकी सजीव खेलौना जस्तो पो छु ।’
‘त्यसो नभन । त्यो तिम्रो मम्मीको माया हो । प्रत्येक आमाहरु आफ्ना सन्तानलाई औधि प्रेम गर्छन् ।’
‘तिम्रो मम्मीले तिम्लाई माया गर्नुहुन्न ?’
‘किन नगर्ने ? गर्नहुन्छ ।’
‘मेरो मम्मीलेभैmँ गर्नुहुन्छ त ?’
‘फोन गर्दैमा माया हुने, नगर्दैमा नहुने होइन । केटाकेटी जस्तो कुरा नगर ।’
‘तिमी नै भन्थ्यौ, मेरो मम्मीको त्यो माया हो भनेर ।’
‘हो त । मायाको प्रस्तुति अलग–अलग हुन्छ । सबैका आमाले उस्तै प्रेम गर्दिनन् ।’

‘तिमी त घर छोडेर यति टाढा बसेकी छौ । मलाई त कहीँ गएर एक रात पनि बस्न दिनुहुन्न ।’

‘आपैmँमा पनि भर पर्छ । मेरी आमालाई मप्रति विश्वास छ । छोरीले गलत गर्दिन भन्ने कुरामा ढुक्क हुनुहुन्छ । फेरि म पन्ध्र–सोह्र वर्षकी अल्लारे केटी पनि त होइन । मेरी दिदी पनि त यही ठाउँमा हुनुहुन्छ मेरो ख्याल गर्न । बुवा त मलाई बहादुर केटी भन्नुहुन्छ । सबैमा गर्व छ मप्रति । मायाको कुरा गर्छौ ? मेरी आमा मैले उहाँको मुटु मागे पनि दिनुहुन्छ । बुझ्यौ ?’

मैले आधारलाई सम्झाउन खोजेकी थिएँ तर यहाँँनिर उल्टो भयो । उसलाई त झन् भड्काए जस्तो पो भयो । एक हिसाबले त ठीकै पनि भयो ।
आधार घर गई । उनीहरु बाजेको पालादेखि यही काठमाडौंमा छन् । मम्मीले पाँच छोरी जन्माइसक्नुभएको थियो । अन्तमा आधार पनि छोरी नै भएर जन्मी । त्यही दिन आधारको अनुहार पनि नहेरी घर छोडेर निक्लिएका बाउ मरे–बाँचेको केही ठेगान छैन । घरमा आधार र मम्मी मात्रै छन् । दिदीहरुको बिहे भैसक्यो ।

क्रमशः

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
विशेष

काठमाडौं । विभाजनको संघारमा रहेको नेकपा (एमाले) का दुवै समूह पृथक ढंगले अघि बढिरहे पनि भित्र/भित्रै केही नेताहरु पार्टी एकढिक्का…

राती देशका पहाडी भूभागमा आंशिक बदली रही बाँकी भूभागमा मौसम सामान्यतया सफा रहने महाशाखाले जनाएको छ।

सन्तानबाट धनको सुख पाइनेछ। व्यापारमा लाभ हुनेछ। परिश्रमको फल मिल्नेछ।

कम लागतमा धेरै फाइदा लिन सकिने हुँदा माहुरी पालन पेशा फाईदाजनक भएको खत्रीकाे भनाइ छ ।

जतिसुकै नयाँ बीमा योजना ल्याएपनि यी समस्यालाई समाधान नगरेसम्म बीमा बजारको विस्तार हुन नसक्ने उहाँकाे भनाइ थियाे ।

कोरोना सङ्क्रमण पुष्टि भएसँगै कोभिड सघन उपचार कक्षमा उपचाररत उनको आज बिहान मृत्यु भएको स्वास्थ्य कार्यालय चितवनका प्रमुख दीपक तिवारीले…