Logo ८ असार २०७८, मंगलवार


कथा : मास्कभित्रकाे अनुहार र एकतर्फी प्रेम

म त्यो समयको कल्पना गर्न सक्दिन । म त्यो कालो समय मस्तिष्कबाट हटाउन चाहन्छु । तर त्यो समयले मलाई निकै पोल्ने र घोच्ने गर्दछ । मेरी रुपमतीको अनुहार हेर्न हरसेकेन्ड दिनझैँ बिताइरहेको समय नजिकिरहेका बेला बज्रपात भयो ।

-पुष्प भट्ट
बजार सुनसान थियो । हो ४० लाख जनसंख्याको बासस्थानका रुपमा रहेको काठमाडौं उपत्यका विगत केही दिनदेखि सुनसान थियो । मान्छेहरु मरिन्छ कि भन्ने डरले घरभन्दा बाहिर ननिस्केका कारण साँघुरा मानिएका काठमाडौंका सडक तन्किएको भान हुन्थ्यो ।
काठमाडौं मात्रै होइन, विश्व मानव समुदायको टाउको दुखाइको रुपमा देखा परेको कोभिड–१९ का कारण समग्र विश्व सुनसान थियो । घरबाहिर निस्केका मानिस पनि अनुहार लुकाएर मात्र बाहिर निस्कन्थे । यसकारण मलाई सबै मान्छे अपराधी जस्ता र सबै मान्छे साधु जस्ता लाग्ने गर्दथे ।

मानव समुदायका लागि संकटको विषय बनेको कोभिड–१९ केही क्षेत्रमा भने यसको सकारात्मकता देखिएको थियो । वरपरको वातावरण स्वच्छ भएको आभास त सजिलै गर्न सकिन्छ भने अन्य विभिन्न क्षेत्रमा समेत सुधारका संकेत देखिएको भनेर वैज्ञानिकहरुले भनिरहेका छन् ।
आम रुपमा कोरोनाको करहमा घरभित्र बन्दी जीवन बिताइरहेका मानिसको भन्दा मेरो कथा र व्यथा फरक रहेको छ । सरकारले घोषणा गरेको बन्दाबन्दी अर्थात् लकडाउनको सुरुवातदेखि नै कार्यालय जानुपर्ने बाध्यताका कारण नियमित रुपमा घर बहिर जाने आउने गर्दथे ।
सामान्य अवस्थामा जात्राको जस्तो भीडभाड हुने काठमाडौं शहरमा लकडाउनका समयमा एक्लै सडकमा हिड्दा सुनसान र अन्जान शहरमा हराएको आभास हुन्थ्यो । लकडाउन अघिसम्म सडकमा जति मान्छे देखिए पनि कसैमाथि ध्यान नजाने गरेको भए तापनि लकडाउन पश्चातको केही दिनदेखि नियमित रुपमा कसैमाथि नजर गइरहेको थियो ।

चिटिक्क मिलेको शरीर, उचाइ तथा मोटाइमा आलोचना गर्ने कुनै आधार नै नभएको । नाम थाहा छैन, हेर्दा आँखा नै गडिने त्यो रुपमतीलाई देखेर कोरोनाको डर नै हराएको थियो । एक दिन, दुई दिन, तिन दिन ! दिनैपिच्छे देखिने ति रुपमतीको रुपबाट पागल नै भइसकेको थिएँ । अगाडि, पछाडि, दायाँ, बायाँ ! शरीरको जुनसुकै भागबाट हेर्दा पनि टाढैबाट मैले चिन्न सक्दथे मेरी रुपमतीलाई । धेरै दिनको नियमित देखादेख हुँदासमेत मैले उनको अनुहार भने देख्न सकेको थिएन । कारण थियो, कोरोना कहर ।

चिटिक्क मिलेको शरीर, उचाइ तथा मोटाइमा आलोचना गर्ने कुनै आधार नै नभएको । नाम थाहा छैन, हेर्दा आँखा नै गडिने त्यो रुपमतीलाई देखेर कोरोनाको डर नै हराएको थियो । एक दिन, दुई दिन, तिन दिन ! दिनैपिच्छे देखिने ति रुपमतीको रुपबाट पागल नै भइसकेको थिएँ ।
अगाडि, पछाडि, दायाँ, बायाँ ! शरीरको जुनसुकै भागबाट हेर्दा पनि टाढैबाट मैले चिन्न सक्दथे मेरी रुपमतीलाई । धेरै दिनको नियमित देखादेख हुँदासमेत मैले उनको अनुहार भने देख्न सकेको थिएन । कारण थियो, कोरोना कहर । कोरोनाभाइरसको संक्रमणबाट बच्न उनले प्रयोग गर्ने मुखबन्दी अर्थात मास्कको कारण अनुहार देख्न सकेको थिएन । तर अनुमान थियो । मेरी रुपमतीको रुपमा कुनै खोट छैन भन्ने ।
माया भन्ने चिजपनि कस्तो/कस्तो ! बुझ्नै नसकिने । लकडाउनका कारण सामान्य अवस्थाको भन्दा अफिसको कामकाजमा केही बोझ घटे पनि आफ्नो व्यक्तिगत समस्या भने बढेको थियो । खाली समयमा हरपल हरमिनेट ति मास्कधारी नारीको यादमा बत्दथ्यो । शरीर अनुसारको अनुहारको कल्पनाको संसारमा डुबेको पत्तो पाइदैन्थ्यो ।

उसो त मैले मात्रै उनलाई कहाँ हेर्थे र ? उनीले पनि मलाई कर्के नजरले हेरेको सजिलै आभास हुन्थ्यो । दुई नजरको टकराबले मनमा सामुद्रिक छालसँगै सुनामी नै आउने गर्दथ्यो । लकडाउन हुँदैन्थियो भने त्यो समयमा दुर्घटनामा परी घाइते समेत भइसक्थेँ होला ।

कल्पनामय दिनहरु बित्दै गइरहेका थिए । कल्पनाको संसारमा मैले एकतर्फी मायाको महल निर्माण गरी सकेको थिएँ । तर उनीसँग बोल्न भने सकेको थिएन । मन आँखाको जुधाईमा नै रमाइ रहेको थियो र बोल्ने बहानाको उपयुक्त अवसरको खोजिमा थियो ।

मायाको हिन्द महासारमा डुबुल्की मारी सगरमाथाको उचाई नाप्दै ब्रह्माण्डको यात्रामा निस्किन्थ्याैं हामी । शान्त नगरी काठमाडौंमा भौतिक शरीर रहेपनि प्रेमको रकेट चढी स्वर्गको आनन्दमा लिप्त हुन्थ्यौं । अरुका लागि जे असर परे पनि मलाई लकडाउन बरदान सावित भएको भान हुन्थ्यो ।

मलाई लाग्दथ्यो कि पूरा उपत्यका बासीलाई घरभित्र बन्द गरेर मेरी रुपमती मेरै लागि संसारमा पाइला टेकेकी हुन् । त्यस कारणले गर्दापनि मेरो जिम्मेवारी बन्ने गर्दथ्यो कि, संसार सजाउने । हो, मेरो र मेरी रुपमतीको संसार सजाउने ।

कल्पनाको संसार सजाउने काम सकिएपछि अन्य केही समयमा अनुहारबारे विभिन्न कुरा मनमा खेलिरहन्थे । साच्चिकै मेरी रुपमतीको अनुहार कस्तो होला त ? चन्द्रमुखी जस्तै, मृगनयनी जस्तै या काव्यमा लेखिएका स्वर्गका अप्सरा जस्तै । फरक फरक समयमा मन र मस्तिकले मनन् र सोच्ने गर्दथेँ । मास्कले छोपेको अनुहार बाहेक अन्य भागको शरीरको अनुमान गर्दा मेरी रुपमतीको अनुहारको तारिफका लागि उपयुक्त शब्द नै कठिन रह्यो मेरा लागि ।

सबैका लागि लामा र पट्यार लाग्दा बनेका लकडाउनका दिनहरु मेरा लागि २४ घण्टा पनि अपुग हुने गर्दथे । कारण थियो, एकतर्फी प्रेमको हतियारको प्रहारले घाइते हुनु ।

कल्पनामय दिनहरु बित्दै गइरहेका थिए । कल्पनाको संसारमा मैले एकतर्फी मायाको महल निर्माण गरी सकेको थिएँ । तर उनीसँग बोल्न भने सकेको थिएन । मन आँखाको जुधाईमा नै रमाइ रहेको थियो र बोल्ने बहानाको उपयुक्त अवसरको खोजिमा थियो ।

म मेरी रुपमतीको नजिकै आईसकेको थिएन । नजिकै पुग्नै लाग्दा प्रलय आएको भान भयो । संसार अँध्यारो भयो । आकास खसेजस्तै भयो ! अनर्थ भयो ! अत्याचार भयो ! असह्य भयो ! आफैलाई आफ्नो शरीर भारी भएर आयो । आफ्नै गोडाले साथ दिन छोडे पागलसरी भएर घरमा पुगेँ ।

लकडाउन लुजडाउन उन्मुख भइरहेको थियो । एकदिनको कुरा हो । म अफिसबाट घर फर्कदै थिए । बाटोमा फर्कदै गर्दा मैले टाढैबाट पहिचान गरी सकेको थिएँ मेरी रुपमतीलाई । टाढैबाट देखिएकी मेरी रुपमतीले आज मास्क लगाएकि थिइनन् । धेरै दिनको धैर्यताको बाधलाई सामुद्रिक छालले तोडेर दिएको त्यो समय प्रतिक्षाको घडी समाप्त हुँदै थियो ।

खुल्ला रुपले सास फेर्न पाएकि थिइन् मेरी, रुपमतीले । दूधले नुहाए जस्तै टाढैबाट टल्की रहेको त्यो अनुहार हेर्दा लाग्दथ्यो कि चन्द्रमाभन्दा सुन्दर छिन् मेरी रुपमती । चन्द्रमामा भन्दा सुन्दर पनि कसरी नहोस् त चन्द्रमामा दाग छ भने मेरी रुपमती कुनै पनि किसिमको दागमुक्त जो छिन् ।

१७/१८ वर्षभन्दा माथि छैनन् जस्तो लाग्दथ्यो मेरी रुपमतीको उमेर । बाटोमा हिड्दै गर्दा पनि आफ्नै संसारमा रमाएर हिडेजस्तै लाग्दथ्यो । टाउको हल्लाएर, चप्पल पड्काएर, कम्मर मर्काएर, मनमनै गाइरहेको गीतको धुन हल्का रुपमा ओठबाटै छल्किएर गुनगुनाइरहेको । हो, कलिलो र चञ्चले उमेरकी शारीरिक हाउभाउले परिचय दिइरहेकी थिइन् मेरी रुपमतीले ।

म मेरी रुपमतीको नजिकै आईसकेको थिएन । नजिकै पुग्नै लाग्दा प्रलय आएको भान भयो । संसार अँध्यारो भयो । आकास खसेजस्तै भयो ! अनर्थ भयो ! अत्याचार भयो ! असह्य भयो ! आफैलाई आफ्नो शरीर भारी भएर आयो । आफ्नै गोडाले साथ दिन छोडे पागलसरी भएर घरमा पुगेँ ।

म त्यो समयको कल्पना गर्न सक्दिन । म त्यो कालो समय मस्तिष्कबाट हटाउन चहान्छु । तर त्यो समयले मलाई निकै पोल्ने र घोच्ने गर्दछ । मेरी रुपमतीको अनुहार हेर्न हर सेकेन्ड दिनझै बिताइरहेको समय नजिकिरहेका बेला बज्रपात भयो ।

मेरी रुपमतीलाई कुदृष्टिले नजर लगाए छ । रुपमतीको रुपमाथि गिद्दे दृष्टि परेछ । हो मेरी रुपमती कलियुगका रावरणको शिकार भएछ । उनको अनुहारमा एसिड छ्यापेछ । त्यो क्षणलाई मैले स्वीकार गर्नै सकिन ।

आफूभन्दा तीन दशक कान्छी रुपमतीलाई दोस्रो बिहेको बारम्बारको प्रस्ताव अस्वीकारले राक्षसी प्रविद्धिको पराकाष्टामा कलियुगमय रावणको रुप लिएछ । हो, त्यसको शिकार भई मेरी रुपमती । भष्मासुर र एसिडले मेरो काल्पनिक अधुरो प्रेमको कथा समाप्त पारिदियो ।

कलकलाउदो उमेरकी मेरी रुपमतीलाई उभन्दा तीन दशक जेठो भष्मासुरले आँखा लगाए छ । पछि बुझ्दै जाँदा रुपमतीकै उमेरकी त उस्कै पनि घरमा छोरी रहेछ । आफूभन्दा तीन दशक कान्छी रुपमतीलाई दोस्रो बिहेको बारम्बारको प्रस्ताव अस्वीकारले राक्षसी प्रविद्धिको पराकाष्टामा कलियुगमय रावणको रुप लिएछ । हो, त्यसको शिकार भई मेरी रुपमती । भष्मासुर र एसिडले मेरो काल्पनिक अधुरो प्रेमको कथा समाप्त पारिदियो ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
विशेष

कम्पनीकी प्रवक्ता शर्मिला सुवेदीका अनुसार निषेघाज्ञामा गरिएकाे खुकुलाे व्यवस्थाबाट सर्वसाधारणकाे दैनिक जीवनयापनमा सहज भएकाले खाद्यान्नमा गरिएकाे छुटकाे व्यवस्था हटाइएकाे हाे…

यसअघि बागलुङको बडिगाड गाउँपालिका–४ मा विवाह भोज खाएका अधिकांशमा कोरोना सङ्क्रमण पुष्टि भएको थियो । सोही विवाहमा सहभागि एकै परिवारका…

हाल देशभर सामान्यदेखि पूर्ण बदली रही बागमती, गण्डकी, लुम्बिनी प्रदेश, कर्णाली र सुदूरपश्चिम प्रदेशका केही स्थानहरुमा हल्कादेखि मध्यम वर्षा भईरहेको…

खानपिनको सुख मिल्नेछ । बोलीको प्रभावले काम बन्नेछ । धन सञ्चय हुनेछ ।

काठमाडाैं । वैज्ञानिकहरूले गरेकाे अनुसन्धानबाट दिनमा निद्रा लाग्नुकाे कारण पत्ता लागेकाे छ । यदि दिनको समयका विना कारण धेरै थकाइ…

काठमाडाैं । नेपाल सरकारले संवैधानिक निकायमा गरेको नियुक्ति पुनः बहसको विषय बनेको छ । नियुक्ति गर्दाको समयमा देखिएको विवाद सँगै…