Tag: कविता

नेपाल आमाको आग्रह नेपाली छोराहरुलाई

रगतको आसनमाथि मडारिदै एउटा मृत्यु परास्त गरी करोडौं नेपाली छोराहरु जन्माएँ । तर ! पटक पटक छिमेकीले मलाई लछारपछार पार्दै छातिमाथि परेड खेलिरहँदा, किन तिमीहरु चुपचाप बसिरहन्छौँ ! छोराहरु हो

नाम

तिमी जुन बाटो हिँडिरहेका छौ– त्यो बाटो बनाउने परिश्रमी हातहरू कस्का थिए ? तिमी साँझ बिहान जुन अन्नले पेट भर्छौ– त्यसलाई फलाउन कसले घाम र झरी सहेको थियो ? तिमीले

परिचय

एकाएक उनीहरुको अनुहारको भाव बदलियो, उज्यालो हरायो र लुप्त भयो आँखाको चमक परिचयकै क्रममा रहस्य खुलेपछि पश्चिम पहाडको नामसँगै उनीहरूले मलाई यसरी हेरे ।

कल्पना

हे आमै ! जुनको शीतलमा किन बहकाउँछौँ मलाई

‘बस् मेरा लागि देशको एक चिम्टी माटो लिएर आउनु’

अरु त केही पर्दैन प्रिय, बस् मेरा लागि देशको एक चिम्टी माटो लिएर आउनु

धार्मिक याम

हरियो श्रावणको मास क्रान्तिकारी बोलबमको उच्च सुवास

कार्ल मार्क्सका कविता

नथाकौँ नहाेऔँ  उदास

हजूरको विर्ता भयो

भो भयो अब बबाल नगरौँ। भो भयो अब खल्बल नगरौँ।

प्रतिक्षामा

थोरै मुस्कानको प्रतिक्षामा छु

‘के थियो हिजो, के भयो आज’ भन्दै भीम रावलले लेखे कविता

–भीम रावल खोलेर आँखा देश र संसार राम्ररी हेरौँन शैली र ढाँचा जति छन् त्याज्य अब त फेरौन, हामीलाई आशा, भरोसा गरी जनता हेर्दैछन् नेपाल पछि ब्युझेका देश काँचुली फेर्दैछन्